metaświat

Wyrwany strzępek poszarpanych myśli

Stłamszony w zarodku krzyk w ciemności nocy.

Wezbrany potok słów niepotrzebnych

Zbyt dużo słów, ostro tnących

Cofając czas na taśmie celuloidowej

w wyblakłych ekranach szukam zapomnienie.

W powietrzu ołowianym  smogiem spowitym

Migocą  starej lampy cienie

Zastygłe obrazy dawnej świetności

Próżno krzesają iskrę tamtej chwały

Tonę w ciszy drzemiących zakamarków

Przerwany sznur pereł spłowiałych